WES IV Een regenbui die leidt tot een openbaring

Gegenereerd door AI

Dag cultuurliefhebber,

Ik neem jullie graag mee naar woensdagavond drie juni. Het regende pijpenstelen toen ik de opera verliet. Met mijn hoofd naar beneden haastte ik me in de richting van mijn wagen. Tot ik rechts van me keek en hen zag: dansers, solisten en musici uit het symfonische orkest die lachend, springend en dansend de artiestenfoyer binnenliepen, opgelucht en tevreden na hun voorstelling. En op dat moment kon de regen me even niets meer deren en besefte ik dat Carmen meer was dan wat er zich op de scène afspeelde.

Eerste kennismaking

Het was mijn eerste opera. Een bekentenis die wellicht meer zegt over mij dan over de voorstelling zelf. Ik stapte de zaal binnen met weinig meer dan een naam die ergens in het collectieve geheugen gegrift staat, enkele melodieën die ik ongetwijfeld al vaak gehoord had zonder ze te kunnen benoemen of bewust herkennen en een handvol recensies die ik in de dagen voordien had gelezen. Achteraf bekeken misschien niet de beste voorbereiding, want onvermijdelijk kijk je dan door de bril van iemand anders.

Het ging om een groots opgezette en hedendaagse interpretatie van Carmen, waarin meer dan honderd performers het podium bevolkten. Onder de regie en choreografie van Wim Vandekeybus kreeg de voorstelling een uitgesproken lichamelijke dynamiek.

Het decor, werd abstract en symbolisch opgevat, en creëerde zo een tijdloze ruimte. Thema's als vrijheid, instinct en obsessie werden voelbaar in elke beweging.

Toch kon ik me tijdens het eerste deel in een aantal bedenkingen die ik gelezen had terugvinden. Er gebeurde veel. Mensen bewogen, dansten, vulden de ruimte, creëerden beelden die ongetwijfeld betekenis hadden voor de choreograaf. Voor mij als toeschouwer voegde die gelaagdheid niet altijd iets toe aan wat ik op dat ogenblik wilde voelen en bevatten. Integendeel, soms leek het me zelfs af te leiden van de essentie.

Kantelpunt met impact

Tijdens de pauze gaf ik toe aan een kleine verleiding: ik spiekte. Een flard verhaal, een houvast. Misschien was dat het wat het tweede deel voor mij opende — of misschien had de voorstelling zichzelf ontdaan van overbodige lagen — want paradoxaal genoeg zorgde minder voor meer en werd ik helemaal meegezogen.

Het tweede deel had meer focus. Meer spanning ook. Alsof alles wat voordien werd opgebouwd, op zijn plaats viel. De muziek kreeg meer gewicht, de emoties werden scherper en de tragiek van het verhaal overspoelde de zaal. Alsof de voorstelling niet langer probeerde alles tegelijk te vertellen, maar precies wist waar ze naartoe wilde.

Ik kan moeilijk aanwijzen waar de betovering precies schuilde: in de grandeur van het operagebouw, in de stemmen en muziek die in een haast vanzelfsprekende harmonie samenvloeiden, of de choreografie die bij momenten iets hypnotiserend had. Wellicht lag de kracht juist in het samenspel van dit alles. Hoe dan ook, alles bijeen genomen, ik was onder de indruk.

De scène buiten de scène

Kunst stopt niet op de rand van het podium. Achter elke voorstelling schuilt een wereld die het publiek zelden ziet: de zenuwen vlak voor het opgaan van het doek, de concentratie en kleine rituelen, de ontlading achteraf. dat bruisende gevoel van samen iets gemaakte te hebben dat langer dan één avond blijft bestaan.

Misschien was dat uiteindelijk de grootste ontdekking van de avond. Niet alleen Carmen, maar ook de mensen die haar tot leven wekten. En terwijl de regen bleef neerkomen boven Antwerpen, zette ik mijn weg verder met een onverwacht gevoel van warmte.

Graag tot de volgende ontdekking,

Goele